Mama van Nora,  Zwangerschap

Een bevallingsverhaal, maar dan anders; Deel 3

Het helpen van de gynaecoloog hield in dat hij ging proberen met de vacuümpomp de baby eruit te halen. Ik had graag uitleg gehad over wat dit allemaal inhoudt, maar er was geen tijd om het te vragen en ik wilde dat ze eindelijk geboren zou worden. Het draadje op het hoofd van Nora werd er vanaf gehaald en de vacuümpomp werd op haar hoofdje geplaatst. Wanneer er een wee kwam, moest ik mee persen en ondertussen trok de gynaecoloog aan de vacuümpomp. Ik voelde nog steeds de weeën niet, dus wachtte op het teken van de verloskundige. Ik perste en de vacuümpomp voelde heel vervelend. Na het persen liet de gynaecoloog spanning op de vacuümpomp staan, waarop ik aangaf dat wanneer hij dit bleef doen ik de weeën helemaal niet meer voelde. Uiteindelijk besloot hij om de vacuümpomp even los te laten, na nog twee keer persen en flink wat kracht aan de vacuümpomp werd om 21:50 onze mooie Nora Demi Ellie geboren.

Nora werd meteen op mijn borst gelegd en ik kon niet geloven dat we een dochter hadden gekregen. Ik was zo moe en mijn lichaam was op van de zwangerschap, ik voelde op dat moment eigenlijk geen emoties. Mijn vriend was heel erg blij, dit was mooi om te zien. Hij knipte de navelstreng door nadat deze was uitgeklopt en ondertussen had Nora al aan beiden borsten gedronken. De placenta was nog niet losgekomen, daarom vroeg de verloskundige me om nog eens te persen. Sorry voor de gedetailleerde omschrijving, maar er kwam een golf van water en bloed naar buiten, maar geen placenta. Ondertussen werden er klemmetjes tussen mijn benen gezet, omdat ik bleef bloeden. Het enige wat ik dacht was: “nu heb je dit allemaal doorstaan en ben je bang omdat je gehecht moet worden?”

Omdat de placenta niet los kwam, werd de gynaecoloog weer gebeld. Hij probeerde of hij de placenta los kon trekken, maar hij gaf aan dat de bloeding dan alleen nog maar erger zou worden. Normaal gesproken moet je na een uur geopereerd worden wanneer de placenta niet los laat, maar hij gaf aan mijn lichaam nog even de kans te willen geven. Omdat ik tijdens mijn zwangerschap medicatie had gebruikt, werd Nora een uur na de geboorte grondig nagekeken. De verloskundige ging iets pakken en mijn vriend stond bij Nora, verder zat er alleen een verpleegkundige bij me. Ineens kreeg ik het bloedheet, ik begon te zweten, werd misselijk en had het gevoel dat ik moest overgeven. Ik zei dat ik moest overgeven, waarop de verpleegkundige meteen met een bakje kwam. Ik benoemde dat ik het warm had en dat ik hen weer niet kon horen. Ik voelde dat ik wegzakte en mijn hartslag was op dat moment ook gemiddeld 180. Vanaf dat moment kreeg ik nog maar gedeeltes mee, de verpleegkundige vroeg mijn vriend op de noodknop te duwen, waarop er een stuk of 4 verpleegkundige, de gynaecoloog en de verloskundige binnen kwamen. Er werden allemaal dingen geroepen, ik kreeg alleen mee: “we gaan naar de o.k.” Ik zei tegen mijn vriend dat hij bij Nora moest blijven, alsof hij een andere keuze had.

Ik werd naar de o.k. gereden en mijn gedachte was: “nu word ik in ieder geval gehecht onder narcose, dan voel ik dat ook niet.” Wat kan een mens raar denken. Dezelfde anesthesist als die me de ruggenprik had gezet, zou me nu onder narcose brengen. Hij spoot iets in mijn infuus, dat enorm prikte. Ik was nog nooit onder narcose geweest en het voelde raar om nergens controle over te hebben. Toen ik wakker werd was er niemand, ik had het gevoel dat ik in een kelder lag en had ontzettende dorst en last van mijn keel. Buiten het feit dat mijn lichaam voelde alsof er een aantal vrachtwagens overheen waren gereden. Ik viel weer weg en even later werd ik wakker en kwam er een verpleegster. Zij gaf aan dat ik eigenlijk niks mocht hebben, maar gaf me een flesje water. Ze legde me uit dat er tijdens de operatie een buis in mijn keel had gezeten en dat daar de keelpijn vanaf kwam. Even later kwam mijn vriend, die me vertelde dat het goed ging met Nora. Omdat ze wat verhoging had en ik werd geopereerd, had ze bijvoeding gekregen. Mijn vriend wilde bij Nora gaan kijken en was ontzettend moe, het was inmiddels bijna 2.00 uur. Ik gaf aan dat hij terug naar de kamer kon gaan, maar de verpleegster gaf aan dat ik zo met hem mee mocht.

Eenmaal terug op de kamer was Nora er niet, ze lag op de kinderafdeling. Mijn vriend was gaan vragen of ze naar onze kamer mocht, maar er was niemand. De verpleegster gaf aan dat Nora nu bij haar moeder moest zijn en ging het voor ons vragen. Even later werd Nora gebracht. Ze was zo klein en lief, door alle hectiek konden ze de romper die we hadden meegenomen niet vinden en had ze er een van het ziekenhuis aan. Ik kreeg de keuze om Nora of bij ons te laten slapen, of op de kinderafdeling. Wanneer Nora bij ons zou slapen, betekende dit ook dat ik iedere paar uur borstvoeding moest geven. Het advies van de verpleegkundige was dan ook om Nora op de kinderafdeling te laten slapen, waar ze bijvoeding zou krijgen, gezien mijn lichaam uitgeput was. Ik was zo ontzettend moe, dat ik hiermee heb ingestemd.

Nadat we afscheid hadden genomen van Nora, heb ik om 2.30 uur mijn moeder gebeld, om te vertellen dat ze oma was geworden. Mijn vriend heeft zijn vader gebeld. Daarna heb ik geprobeerd om te slapen, maar alles deed pijn en het duurde lang voordat ik in slaap viel. Vroeg in de ochtend werden mijn waardes weer gecontroleerd, dus ik heb maar een paar uur geslapen. Toen werd me ook verteld dat ze tijdens de operatie een paar zakken bloed en een zak ijzer hebben bijgezet, omdat ik tijdens de bevalling flink wat bloed was verloren.

Meteen rond 8 uur heeft de kinderverpleegkundige Nora naar onze kamer gebracht. Iedere nieuwe verpleegkundige zei: “oh jij bent de vrouw met “die” bevalling.” De verloskundige die de bevalling heeft begeleid is me ook nog op komen zoeken, dit vond ik erg fijn. Ik begreep later dat de gynaecoloog me heeft moeten inknippen voor de bevalling. Ook vertelde me iemand dat dit standaard procedure is wanneer de vacuümpomp gebruikt wordt, was ik even blij dat ik dit niet wist tijdens de bevalling. Ik heb niet eens meegekregen dat de knip werd gezet. Na een aantal moeilijke dagen in het ziekenhuis mochten we op vrijdag eindelijk als gezin naar huis. Nu ik dit zo schrijf was het erg pittig, maar Nora heeft me het afgelopen jaar al meer teruggegeven dan dat de bevalling me heeft gekost.

Liefs,

Melanie

Ik ben Melanie en ik ben 27 jaar. Ik werk in de jeugdzorg en heb een prachtige dochter van 8 maanden. Ik woon samen met mijn vriend en onze dochter. Je kunt me enthousiast horen vertellen over een goede thriller, want ik lees heel veel en graag. Ik ben gek op lekker eten, maar wil ook een goed figuur hebben. Wie heeft dat probleem nou niet? Daarnaast ga ik het liefst minimaal 3x per jaar op vakantie, het liefst ook nog aan de andere kant van de wereld. Het heeft wel veel tijd en overtuigingskracht nodig om mijn vriend ook zover te krijgen. En doe ik graag leuke dingen met familie en vrienden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *