Mama van Nora,  Zwangerschap

Een bevallingsverhaal, maar dan anders

Nu Nora morgen 1 jaar wordt en het vandaag een jaar geleden is dat we naar het ziekenhuis gingen voor de inleiding, vond ik het tijd om op te schrijven hoe de bevalling verlopen is. Ik vind het zo mooi om bevallingsverhalen te lezen van andere mama’s, omdat dit heel eerlijk en vanuit het hart geschreven is. Ik wil het ook open en eerlijk houden, daarom zal het misschien geen mooi of standaard bevallingsverhaal worden.

Op maandag 12 augustus vorig jaar moest ik me om 16.00 uur melden in het ziekenhuis, die dag was ik 38 weken zwanger. Ik zou worden ingeleid, omdat mijn lichaam op was van de zware zwangerschap en omdat er een paar andere onzekerheden waren. We lieten ons huis schoon en opgeruimd achter, wetende dat we de volgende keer met z’n drieën thuis zouden komen. Met de ingepakte spullen gingen we op weg, niemand wist dat ik ingeleid zou worden. Ik wilde voorkomen dat we constant de vraag zouden krijgen of ze er al was? Ik had zo’n gevoel dat het wel eens lang zou kunnen gaan duren.

Bij aankomst werd er eerst gekeken of er al ontsluiting was, de verloskundige vertelde me dat wanneer er 2 of meer centimeter ontsluiting was ik weer naar huis mocht gaan. Ik was verbaasd, want dit had niemand me verteld. Ik zag het ook niet zitten om weer naar huis te gaan en in de ochtend weer terug te komen. Maar de verloskundige gaf aan dat er 1 centimeter ontsluiting was, dus er zou vandaag een ballonkatheter geplaatst worden en morgenochtend zou dan worden gekeken of de vliezen gebroken konden worden. Ik vond het allemaal erg spannend en vond het een heel raar idee dat we binnen 1 á 2 dagen onze dochter zouden zien.

Rond 18.00 uur was ik aan de beurt en werd ik meegenomen om de ballon te plaatsen. De verloskundige had ik ondertussen al een aantal keren gehad in het ziekenhuis en ik voelde me op mijn gemak bij haar. Er was nog een assistente bij en mijn vriend stond ondertussen naast me. Ik mocht weer in die charmante stoel gaan zitten, met mijn benen in de beugels. De verloskundige vertelde stap voor stap wat ze ging doen en vroeg me per stap of het ging. Het plaatsen van de ballon zelf voelde niet prettig, ik merkte dat ik het warm kreeg maar ik ging er vanuit dat dit erbij hoorde. Ik zei dan ook dat alles goed ging. Op het moment dat ze het water in de ballon gingen spuiten, begon alles te draaien, het zweet brak me uit en ik kon niets meer horen. Ik sprak uit dat ik me niet goed voelde, dat ik het warm had en hen niet meer kon horen. Mijn vriend gaf later aan dat op het moment dat ik was uitgesproken, mijn ogen wegdraaiden. Daarna hoor ik de assistente tegen me praten terwijl ze met een washandje door mijn gezicht wreef. Ze benoemde dat ik bij moest blijven en ondertussen ging mijn vriend met iemand anders mijn bed halen. Ik werd op het bed getild en langzaam kon ik weer de vragen beantwoorden die me werden gesteld. Terug op de kamer benoemde de verloskundige dat er nog niet genoeg water in de ballon zat, maar dat ze gezien de reactie van mijn lichaam een uur zouden wachten met vullen.

Een uur later had ik nog steeds krampen in mijn buik en voelde me niet zo lekker, maar het ging een stuk beter. De verloskundige benoemde dat ze al ontelbare keren deze ballon heeft geplaatst, maar dit nog nooit heeft meegemaakt. Ze gaf aan dat ze de ballon dan ook niet helemaal zouden vullen met water. Het voelde niet prettig toen ze de ballon vulde, maar een stuk beter dan een uur ervoor. Die nacht sliepen we vrij weinig, maar ik kan me sowieso niet voorstellen dat er mensen zijn die in een ziekenhuis goed kunnen slapen. Laat staan als je weet dat je de dag erna gaat bevallen. Ook al zei de verloskundige dat er een kans was dat de ballonkatheter niet voldoende zou werken, waarna ik tabletten zou krijgen en nog een dag zou moeten wachten, had ik het gevoel dat ze de dag erna geboren zou worden.

Rond 4.30 uur werd ik wakker van geschreeuw. Ik had al snel in de gaten dat er in de kamer naast ons iemand aan het bevallen was. Het schreeuwen werd alleen maar erger en ik kan je vertellen dat als je zelf die dag voor het eerst zal gaan bevallen je hier niet vrolijk van wordt. Zeker toen de mevrouw schreeuwde dat ze echt niet meer wilde, ze kon niet meer en wilde dat het ophield. Dit heeft zo’n 2 uur aangehouden en na alles wat deze mevrouw schreeuwde, was ik het liefst naar huis gegaan. De verpleegkundigen vertelde me dat het zelden voorkwam dat een bevalling zo luid verliep. Het stelde me ergens gerust dat ze me vertelden dat dit niet haar eerste kind was en ergens maakte het me ook bang. De verpleegkundigen zeiden dat ze geen pijnstilling wilde, maar toen het te laat was toch terug kwam op haar beslissing.

De ballonkatheter was er die nacht vanzelf uitgevallen, na controle bleek ik 2-3 centimeter ontsluiting te hebben. De verloskundige vertelde me dat mijn vliezen zouden worden gebroken, maar het was erg druk op de afdeling, dus ze zouden nog even wachten zodat er niet te veel mensen tegelijk zouden gaan bevallen. Rond 10.00 uur, toen mijn vriend even weg was, hebben ze mijn vliezen gebroken. Dit voel je niet echt, je merkt alleen dat er heel veel water je bed in loopt. Even later kreeg ik medicatie in mijn infuus om de weeën op te wekken. Hier was ik best bang voor, omdat mijn lichaam sterk kan reageren op medicatie. Ik heb ook benoemd dat mijn lichaam op de medicatie na de miskraam sterk heeft gereageerd. De verpleegkundige gaf aan dat ik maar een fractie van de medicatie zou krijgen, die je krijgt na een miskraam. Dit stelde me maar gedeeltelijk gerust. Ik lag inmiddels weer aan de CTG en de hartslag van onze dochter ging erg snel, ze had een gemiddelde hartslag van 180. Ik vroeg aan de verloskundige of dit niet te hoog was? Ik wist van eerdere CTG’s dat hoger dan 140 te hoog was. De verloskundige gaf aan dat dit de reactie van de baby was op de medicatie, ze zouden een uur wachten om te bekijken wat de hartslag zou doen. Voor nu was het afwachten en zou de medicatie in ieder geval niet omhoog gezet worden. Een uur later was haar hartslag nog steeds zo hoog. De verloskundige gaf aan dat de medicatie niet hoger gezet zou worden, dit betekende dat er twee dingen konden gebeuren. Of de weeën beginnen vanzelf door de medicatie, of de weeën beginnen niet en dan zou ik die avond een keizersnede krijgen. Op dat moment kon het me vrij weinig schelen, ik wilde ons meisje vasthouden en het maakte me vrij weinig uit op welke manier dat zou gebeuren.

Volgende week komt het vervolg op deze blog en kunnen jullie lezen hoe Nora uiteindelijk geboren werd.

Liefs,

Melanie

Ik ben Melanie en ik ben 27 jaar. Ik werk in de jeugdzorg en heb een prachtige dochter van 8 maanden. Ik woon samen met mijn vriend en onze dochter. Je kunt me enthousiast horen vertellen over een goede thriller, want ik lees heel veel en graag. Ik ben gek op lekker eten, maar wil ook een goed figuur hebben. Wie heeft dat probleem nou niet? Daarnaast ga ik het liefst minimaal 3x per jaar op vakantie, het liefst ook nog aan de andere kant van de wereld. Het heeft wel veel tijd en overtuigingskracht nodig om mijn vriend ook zover te krijgen. En doe ik graag leuke dingen met familie en vrienden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *