Over mij

Kruimeltje

Op 16 juli 2017 had ik een positieve test in handen. Ik kon het niet geloven, ik bleef er maar naar kijken. Meteen dacht ik: “ik moet voordat mijn vriend thuiskomt iets leuks voor hem halen, zodat ik hem kan vertellen dat ik zwanger ben.”

Rond week 6 van de zwangerschap kreeg ik buikkrampen, het voelde niet goed. Ik heb contact opgenomen met de verloskundige, ze was heel behulpzaam. Ondanks dat ze waarschijnlijk niets kon betekenen, nodigde ze me uit om langs te komen en een echo te laten maken. Ze benadrukte dat het nog erg vroeg in de zwangerschap was en zelfs al zou er iets mis zijn, dan kan ze dit niet altijd zien. Maar omdat ik nog geen echo had gehad en ik het gevoel had dat ik in ieder geval iets moest doen, wilde ik graag langs komen. Daarnaast dacht ik: “dan weet ik in ieder geval zeker of er een vruchtje in mijn baarmoeder zit.” Mijn vriend ging die week naar een festival, helaas was de eerste plek voor een echo op dinsdagavond en dan zou hij weg zijn. Ik heb mijn moeder opgebeld en zij zou met me meegaan.

In de wachtkamer zat ik met zweethanden te wachten totdat ik aan de beurt was. De verloskundige zei: “het is wel een inwendige echo.” Op dat moment kon me dat vrij weinig schelen. Ze liet me een vruchtzakje zien met een vruchtje dat licht knipperde, de verloskundige vertelde me dat het geen garantie was dat de zwangerschap  goed zou verlopen. Maar op dat moment zag het er goed uit en ik was licht opgelucht. De verloskundige vroeg hoe het lichamelijk ging op dat moment? Ik gaf aan dat ik erg misselijk was, waarop ze antwoordde dat dit erbij hoorde in de eerste 12 weken van de zwangerschap.

Mijn vriend maakte zich zorgen om mij, de misselijkheid werd erger en hij kon er niet voor me zijn zoals hij dat zou willen. In het weekend werd de misselijkheid zo erg, dat ik niets meer kon eten. Ik heb de huisartsenpost gebeld en zij vroegen me om langs te komen, omdat ik me niet goed genoeg voelde om te rijden zijn mijn ouders met me mee gegaan. Ik kreeg wat tips qua eten en drinken en kreeg medicatie mee om de misselijkheid te verlichten.

Ik was zo blij toen mijn vriend, voor mijn gevoel eindelijk, na 6 dagen weer terug kwam! Op 8 augustus was eigenlijk de eerste echo gepland, nu was het onze tweede echo. Ik vond het zo fijn dat mijn vriend deze keer wel mee kon gaan, toch was ik gespannen en bang voor deze echo. De verloskundige liet ons echter ook deze keer een vruchtje in een vruchtzakje zien, het vruchtje knipperde sterker dan de vorige keer. De verloskundige gaf aan dat het knipperen door de hartslag van onze kleine kruimel kwam! Wat was ik blij en opgelucht.

Op 17 augustus hadden we de derde echo, de verloskundige merkte namelijk dat ik het veel te lang vond om 4 weken te wachten na de tweede echo. Ik was erg onzeker, na alles wat er tijdens deze zwangerschap was gebeurd. Heel fijn dat de verloskundige zo met ons mee dacht! Voordat we naar onze afspraak vertrokken kwam er een reclame op de tv met een domme grap: de Simpsons over een miskraam! Ik benoemde in de auto op weg naar de verloskundige naar mijn vriend dat het echt niet goed voelde, waarop hij vroeg waar ik dan last van had? Ik gaf aan dat ik gewoon een gevoel had, ik was toen een boek aan het lezen waarin iemand net een miskraam had gehad en ook al was het fictie het gaf me een vreemd gevoel. Ook in een serie die ik volg had die week iemand een miskraam gekregen en dan nog de reclame erbij, het voelde niet goed. Toch schrok ik toen ik het gezicht van de verloskundige tijdens de echo zag en mijn angst waarheid werd. Ze zei: “het is niet goed, het hartje klopt niet meer.” Vanaf dat moment rolde de tranen over mijn wangen, nu ik dit schrijf springen de tranen me wederom in mijn ogen. Nadat de verloskundige dit had uitgesproken kreeg ik weinig mee van wat ze zei. Ze vroeg op het laatst of ik de echofoto wilde hebben, dat wilde ik graag.

Ik heb er lang over nagedacht of dit wel wilde schrijven en heb lang getwijfeld. Volgende maand is het 2 jaar geleden dat we onze kruimeltje zijn verloren, een mooi moment om dit met jullie te delen. Zeker omdat ik heb gemerkt hoe groot de taboe op een miskraam nog steeds is.

Iedereen gaat anders om met een miskraam, de ene wordt boos en gooit alles wat met de zwangerschap te maken had weg, de ander wil het verloren kindje juist herdenken. Hoe je er ook mee omgaat, het is goed! Vooral naar jezelf luisteren en doen wat goed voelt.

Voordat ik zelf een miskraam had gehad, voelde ik enorm mee met vrouwen die dit overkwam, maar ik had niet kunnen indenken hoe ingrijpend het is om zelf een miskraam te krijgen.

Hoe het hierna verder ging, vertel ik in een volgende blog.

Heel veel liefs,

Melanie

Ik ben Melanie en ik ben 27 jaar. Ik werk in de jeugdzorg en heb een prachtige dochter van 8 maanden. Ik woon samen met mijn vriend en onze dochter. Je kunt me enthousiast horen vertellen over een goede thriller, want ik lees heel veel en graag. Ik ben gek op lekker eten, maar wil ook een goed figuur hebben. Wie heeft dat probleem nou niet? Daarnaast ga ik het liefst minimaal 3x per jaar op vakantie, het liefst ook nog aan de andere kant van de wereld. Het heeft wel veel tijd en overtuigingskracht nodig om mijn vriend ook zover te krijgen. En doe ik graag leuke dingen met familie en vrienden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *