Mama van Nora

“Misschien is ze wel gewoon een huilbaby”

Vanaf dat Nora ongeveer 2 weken oud was, begon ze regelmatig te huilen. Ze huilde steeds vaker en het huilen ging over in krijsen. Als moeder breekt dit je hart. We hebben heel wat uren met haar rondgelopen, voor haar gezongen en geprobeerd haar te kalmeren. Maar niets werkte. Dit maakte mij, zeker met al die hormonen in mijn lichaam, intens verdrietig.

Eerst is er een lactatiekundige aan huis geweest, omdat ik borstvoeding gaf. Maar zij kon weinig aparts ontdekken. Ik ging wekelijks naar het consultatiebureau om Nora te wegen, omdat ik wilde weten of ze genoeg aankwam. Volgens het consultatiebureau kwam ze goed aan, maar ze raadde me wel aan Johannesbroodpitmeel voor iedere voeding te gaan geven. Dit zou ervoor moeten zorgen dat Nora minder hoefde te spugen.

Het geven van het Johannesbroodpitmeel moest met een lepeltje, omdat je dit niet zoals bij een fles met de voeding kunt mengen. Het was een enorm geknoei en Nora vond het niet lekker. In het begin leek het iets te helpen tegen het spugen, maar al gauw was ze weer veel aan het spugen en het huilen leek alleen maar erger te worden. De kraamverzorgster had in de kraamperiode aangeraden om met Nora naar een osteopaat te gaan, omdat ze met de vacuümpomp is geboren, dus heb ik hier een afspraak voor gemaakt. De osteopaat gaf aan dat Nora last kan hebben gehad van hoofdpijn, omdat de laatste wervel in de nek, waar het hoofd begint, scheef stond. Ze gaf aan dat de maag van Nora gespannen voelde. We zijn hier een paar keer geweest en hoewel de osteopaat aan gaf dat het lichamelijk beter ging met Nora, bleef ze ontzettend veel huilen. Nora sliep toen nog beneden bij ons op de slaapkamer, maar toen ze 6 weken was hielden we dit niet meer vol en hebben we haar voor het eerst boven op haar eigen kamer laten slapen.

Ondertussen moest mijn vriend natuurlijk weer steeds meer werken en vond ik het erg pittig dat we het niet meer zoveel af konden wisselen. De mensen om me heen zeiden geregeld: “dat wordt snel minder, dat gaat over, mijn kindje deed dat ook.” Maar wanneer je er midden in zit is het zo zwaar, dat je niet zover vooruit kan kijken. Mijn moeder probeerde me zoveel mogelijk te helpen om mij te ontlasten, maar niemand wist hoe we Nora konden helpen. Toen ik weer een afspraak had bij het consultatiebureau heb ik de situatie ter sprake gebracht, waarop ik het volgende antwoord kreeg: “misschien is Nora gewoon een huilbaby, daar kun je niets aan veranderen.” Het raakte me dat er zo over Nora gesproken werd en daarnaast denk ik dat een baby nooit zonder reden huilt, maar dat het vaak moeilijk is om achter die reden te komen. Ook vertelde mijn gevoel me dat er meer met Nora aan de hand was. Bij het consultatiebureau werd aangegeven dat ik altijd nog een koemelkvrijdieet kon gaan volgen, om uit te sluiten dat Nora een koemelkallergie heeft. Omdat ik deze tip al had gekregen, was ik al begonnen om hierop te letten. Naar aanleiding van deze afspraak heb ik via de huisarts een verwijzing voor de diëtiste gekregen.

Wat is het ingewikkeld als je gewend bent dat je alles mag eten en dan ineens overal op moet gaan letten. Ik moest van de diëtiste producten met koemelk en soja weglaten. Ook mocht ik geen producten waar op stond dat het koemelk zou kunnen bevatten. De diëtiste gaf me tips hoe ik ervoor kon zorgen dat ik voldoende voedingsstoffen binnen zou krijgen en zo ging ik vol enthousiasme aan de slag. Ook in deze periode kreeg ik vanuit mijn omgeving veel tips en opmerkingen: “begin gewoon met flesvoeding dan hoef je dat dieet niet te doen, pfoe dat is wel erg ingewikkeld ik zou dat niet willen.” Ik wilde dit dieet graag proberen om Nora te helpen. Daarnaast wilde ik de borstvoeding niet te makkelijk opgeven, wanneer dan later zou blijken dat ze geen allergie heeft zou ik niet meer terug naar borstvoeding kunnen gaan. En wanneer uit het dieet zou blijken dat ze wel een koemelkallergie heeft, kon ik dan altijd nog besluiten om met de borstvoeding te stoppen.

Inmiddels was Nora 10 weken oud en was ik een paar weken bezig met het koemelkvrijdieet. Met momenten ging het met Nora iets beter, maar ze bleef veel spugen en huilen. Het begon ons op te breken en ik wist me geen raad meer. In mijn contact met de huisarts werd ik steeds terug verwezen naar het consultatiebureau en werd benoemd dat er niets gedaan kon worden. Nora had ook al medicatie gekregen tegen de reflux, maar deze heeft helaas weinig geholpen. Ik heb nogmaals naar de huisarts gebeld en aangegeven dat ik toch echt een afspraak wilde met de huisarts. Wat is deze vrouw een engel! Ze heeft geluisterd naar onze onzekerheden, zonder daar een oordeel over te hebben. Ze heeft de oren van Nora nagekeken, maar daar kon ze niets in vinden. Ze heeft aangegeven dat er medisch gezien geen vervolgstappen zijn. Maar dat wanneer wij toch verder willen kijken er eventueel nog een optie is. De huisarts heeft zelf kinderen met een koemelkallergie en stelde voor naar een natuurgeneeskundige te gaan. Wanneer hier niets uit zou komen, kon er ook een afspraak gemaakt worden bij de kinderfysiotherapeut. De huisarts gaf aan dat deze gespecialiseerd was in baby’s die veel huilen. Mijn vriend en ik stonden op dat moment overal voor open en wilden alles proberen, als we Nora maar konden helpen.

De natuurgeneeskundige begreep onze situatie en een aantal dagen later konden we terecht. Ik ging met Nora naar haar praktijk (toen waren er nog geen corona maatregelen) en was erg benieuwd wat er zou gaan gebeuren. Nora zat in haar Maxi-Cosi en sliep, dus kon ik rustig mijn verhaal doen. Daarna zou ze Nora gaan testen, ik had geen flauw idee hoe ze dit zou gaan doen. Achteraf begrijp ik dat ze een bio-energetisch onderzoek heeft uitgevoerd met een biotensor. Maar op dat moment zag ik een raar wiebelding op een stokje en kon ik alleen maar denken: “hier zal vast ook weer niets uitkomen.” Tot mijn verbazing kwam er wel degelijk iets uit, Nora heeft een koemelkallergie en is overgevoelig voor heel wat voedingsmiddelen. Dit verklaart ook waarom het koemelkvrijdieet niet voldoende heeft geholpen. De natuurgeneeskundige gaf aan dat ze Nora meteen de dieetvoeding op basis van aminozuren wilde voorschrijven, gezien alles waar Nora al doorheen was gegaan en de resultaten van het onderzoek.

De dag erna kregen we de dieetvoeding thuis bezorgd en sinds die week hebben wij een heel ander kind! Ik ben per direct gestopt met de borstvoeding en Nora kwam ineens veel beter bij. Lieve mama’s volg je gevoel en ga op zoek naar iemand die met je wil (mee)kijken. Wij zijn deze natuurgeneeskundige eeuwig dankbaar. Weet ook dat er mensen zijn die je steunen en die je om hulp kunt vragen, wanneer je zelf in zo’n periode zit. Het is heel zwaar, maar wanneer ik er nu op terug kijk zijn het ‘maar’ 8 weken van ons leven geweest.

Veel liefs,

Melanie

Ik ben Melanie en ik ben 27 jaar. Ik werk in de jeugdzorg en heb een prachtige dochter van 8 maanden. Ik woon samen met mijn vriend en onze dochter. Je kunt me enthousiast horen vertellen over een goede thriller, want ik lees heel veel en graag. Ik ben gek op lekker eten, maar wil ook een goed figuur hebben. Wie heeft dat probleem nou niet? Daarnaast ga ik het liefst minimaal 3x per jaar op vakantie, het liefst ook nog aan de andere kant van de wereld. Het heeft wel veel tijd en overtuigingskracht nodig om mijn vriend ook zover te krijgen. En doe ik graag leuke dingen met familie en vrienden.

Eén reactie

  • Natalie

    Zo zie je maar dat niet alle natuurgeneeskundigen kwakzalvers zijn! Ik zag deze eindeloze weg van de ene na de andere oplossing uitproberen ook bij mijn zus, wier kind een echte huilbaby bleek. Er bleek uiteindelijk sprake van een groeistoornis, waar gelukkig wel een effectieve therapie voor bestond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *